یا خدا گفتم و دلمو زدم به دریا
با خودم گفتم میرم جلو هرچه بادا باد
دیگه راهی واسه آروم کردن این دل شوریده نداشتم 

دیدمش٬ از دور داشت میومد٬ دست و دلم شروع کرد به لرزیدن
به خودم این جرات رو دادم واسه ی اولین بار تو چشماش نگاه کنم

با همون وقار همیشگیش...

می خواستم داد بزنم بگم تویی اون پریزادی که ازش مینویسم
اومدم اسمش رو به زبون بیارم
ولی...
زبونم رو بست

گفت
     پرنده ای که مال تو نیست اگه صدتا قفس هم که بسازی آخرش میره!

انگار آب یخ ریختن رو سرم٬
شکستم... شکستم ...

پی نوشت: میرم٬ میرم تا با دل نیما تنها بمونم تنهای تنها ...
                                                                                            یا حق

     نگاهم کن  پری زاد

                تا از روزن نگاهت

                       به آسمان

                                  پر گيرم
                                    
                                               ...

همنشين ِ نفسهاي من شده اي پری زاد!
    
                                     با دلتنگي ِ ديدگانم يکي شده اي...

بذار در ِ گوشت بگم:

                              ميخوامت!

اين خلاصه ي تموم جُرماي عاشقونه ي دنياست پری زاد ...

   ... می بارم

          با دیدارت

            پرنده می شوم.

            تو را دوست دارم.

پ.ن: دلم داره رنگ و بو می گیره پری زاد قصه ی من.

نگاهم که می کنی
پرنده می شوم
آغوشت قفس است و من
تنها پرندۀ محتاج قفس...

کي فكرشو مي كرد كه من هم يه روز بيام به دنياي وبلاگ و وبلاگ نويسي؟
نمي دونم...
شايد اگه اصرار دوستان نبود من الان اينجا٬ جايي نداشتم!

پس؛
همينجا از همه دوستان تشكر مي كنم

 نقطه سرخط !