یا خدا گفتم و دلمو زدم به دریا
با خودم گفتم میرم جلو هرچه بادا باد
دیگه راهی واسه آروم کردن این دل شوریده نداشتم 

دیدمش٬ از دور داشت میومد٬ دست و دلم شروع کرد به لرزیدن
به خودم این جرات رو دادم واسه ی اولین بار تو چشماش نگاه کنم

با همون وقار همیشگیش...

می خواستم داد بزنم بگم تویی اون پریزادی که ازش مینویسم
اومدم اسمش رو به زبون بیارم
ولی...
زبونم رو بست

گفت
     پرنده ای که مال تو نیست اگه صدتا قفس هم که بسازی آخرش میره!

انگار آب یخ ریختن رو سرم٬
شکستم... شکستم ...

پی نوشت: میرم٬ میرم تا با دل نیما تنها بمونم تنهای تنها ...
                                                                                            یا حق